W niedzielę, 5 września, przypadła 66. rocznica deportacji Anny Frank do niemieckiego obozu Auschwitz-Birkenau. Dziewczynka w wieku 15 lat, wraz z rodzicami i siostrą została przewieziona ostatnim transportem z okupowanej Holandii. Napisany przez nią dziennik jest jednym z najważniejszych świadectw holokaustu.

Frankowie od pokoleń mieszkali w Niemczech, jednak po dojściu Hitlera do władzy wyemigrowali do Holandii. Od 1940 r., kiedy Niemcy zajęli Holandię, wobec prześladowań Żydów rodzina Franków postanowiła się ukrywać. Pomagali jej w tym byli pracownicy biura Otta Franka. Jednak w sierpniu 1944 r. Żydzi zostali zadenuncjowani, po czym trafili do przejściowego obozu Westerbork. 5 września 1944 r. transport dotarł do Auschwitz, gdzie spośród 1019 Żydów zgładzono 549 osób. Rodzina Franków, wraz z pozostałymi została osadzona w obozie. Matka Anny zmarła tuż przed wyzwoleniem obozu w 1945 r., jedynie ojciec przeżył Holocaust. Anna i jej siostra Margot zostały przeniesione do obozu Bergen-Belsen, gdzie zmarły na tyfus na początku marca 1945 r.

Podczas ukrywania się Anna prowadziła Dziennik. Ostatnia w nim notatka powstała na trzy dni przed aresztowaniem. Po raz pierwszy Dziennik Anny Frank ukazał się drukiem w 1947 r. Przetłumaczono go na 70 języków.

W styczniu 1963 r. ocalały ojciec Anny, Otto Frank, założył fundację jej imienia, która po jego śmierci dysponuje prawami do publikacji Dziennika, chroni spuściznę i pamięć o autorce. Jej celem jest też szerzenie wiedzy na temat pomocy Żydom w czasie Zagłady, a także wspieranie dialogu między narodami i religiami.

Ann Frank Fonds z Bazylei prowadzi unikatowy program pomocy medycznej dla Sprawiedliwych wśród Narodów Świata,wśród których największą pojedynczą grupę stanowią Polacy.