Rodzina Strzałeckich
Jadwiga Strzałecka z d. Mańkowska żona
zm. 1 stycznia 1947
Janusz Strzałecki mąż
ur. 3 maja 1902 – zm. 30 marca 1983
Sprawiedliwy wśród Narodów Świata - tytuł przyznany:
10 lipca 1973
- Jadwiga Strzałecka z d. Mańkowska
- Janusz Strzałecki
Ukrywający się:
Janina Heszeles
ur. 1932
Stefan Artur Samborski
ur. 1898
Historia pomocy
październik 2010, Ewa Opawska
Jadwiga Strzałecka, z wykształcenia pedagog, w czasie wojny prowadziła w Warszawie dom dla sierot wojennych, podległy od 1941 r. Radzie Głównej Opiekuńczej. Mieścił się w jednopiętrowej kamienicy przy ul. Morszyńskiej 45. Dzięki współpracy z „Żegotą” sierociniec stał się schronieniem dla wielu dzieci żydowskich (stanowiły niemal połowę wychowanków), które Jadwiga Strzałecka przyjmowała nie zważając na ich wygląd i ciągłe kontrole Niemców. W internacie ukrywali się ponadto dorośli Żydzi, między innymi dr Hellerowa oraz działacze podziemia.
Po upadku Powstania Warszawskiego Strzałeczka z pracownikami i wychowankami domu została wypędzona z Warszawy. Po drodze do obozu przejściowego w Pruszkowie, udało im się odłączyć od tłumu wychodźców i ukryć przy drodze. Przedostali się do Poronina. Przy wsparciu krakowskiej „Żegoty” sierociniec działał tu do końca wojny.
„Od pierwszej chwili przekroczenia progu tego domu w Poroninie i zetknięciu się z jego kierowniczką – Jadwigą Strzałecką – został mi zwrócony status młodej dziewczynki, zostałam otoczona dobrocią, miłością i troską. Trzeba tu podkreślić, że tym ciepłym stosunkiem wszystkie dzieci w tym domu były traktowane. Było nas tam ponad pięćdziesiąt. (…) Byliśmy tam jak jedna duża rodzina. Wszystkie wychowawczynie mieszkały również w tym domu i ich stosunek do niego był jak do własnego.” – wspomina jedna z ocalałych Janina Hescheles.
Jadwiga Strzałecka wyjechała po wojnie do Paryża, gdzie w 1947 r. zmarła.